Massachusetts Civics Online Know your government, know your rights, and get involved.
صفحه اصلی›قانون اساسی ایالات متحده آمریکا

فارسی

قانون اساسی ایالات متحده آمریکا

به زبان خود بخوانید (Read in your language)
مقدمه

ما، مردم ایالات متحده، به منظور ایجاد اتحادی کامل‌تر، برقراری عدالت، تضمین آرامش داخلی، تأمین دفاع مشترک، ارتقای رفاه عمومی و حفظ موهبت‌های آزادی برای خود و آیندگانمان، این قانون اساسی را برای ایالات متحده آمریکا وضع و برقرار می‌کنیم.

ماده اول: قوه مقننه

بخش ۱: کنگره

کلیه اختیارات قانونگذاری اعطا شده در این قانون اساسی، به کنگره ایالات متحده، متشکل از سنا و مجلس نمایندگان، واگذار می‌شود.

بخش ۲: مجلس نمایندگان

مجلس نمایندگان متشکل از اعضایی است که هر دو سال یکبار توسط مردم ایالت‌های مختلف انتخاب می‌شوند و رأی‌دهندگان در هر ایالت باید واجد شرایط لازم برای رأی‌دهندگان پرتعدادترین شاخه قوه مقننه ایالت باشند.

هیچ شخصی که به سن بیست و پنج سالگی نرسیده و هفت سال شهروند ایالات متحده نبوده باشد، و در زمان انتخاب، ساکن ایالتی که از آنجا انتخاب می‌شود، نباشد، نمی‌تواند نماینده مجلس شود.

تعداد نمایندگان و مالیات‌های مستقیم بین ایالت‌های متعددی که ممکن است به این اتحادیه بپیوندند، بر اساس تعداد جمعیت آنها تعیین می‌شود. این تعداد با اضافه کردن سه پنجم سایر افراد به کل تعداد افراد آزاد، شامل کسانی که موظف به خدمت برای یک دوره چند ساله هستند و به استثنای سرخپوستان معاف از مالیات، تعیین می‌شود. سرشماری واقعی ظرف سه سال پس از اولین جلسه کنگره ایالات متحده و در هر دوره ده ساله بعدی، به روشی که قانون تعیین می‌کند، انجام خواهد شد. تعداد نمایندگان نباید از یک نفر برای هر سی هزار نفر تجاوز کند، اما هر ایالت حداقل یک نماینده خواهد داشت. و تا زمان انجام چنین سرشماری، ایالت نیوهمپشایر حق انتخاب سه نفر، ماساچوست هشت نفر، رود-آیلند و پراویدنس پلانتیشنز یک نفر، کنتیکت پنج نفر، نیویورک شش نفر، نیوجرسی چهار نفر، پنسیلوانیا هشت نفر، دلاور یک نفر، مریلند شش نفر، ویرجینیا ده نفر، کارولینای شمالی پنج نفر، کارولینای جنوبی پنج نفر و جورجیا سه نفر را خواهد داشت.

هرگاه کرسی‌های نمایندگی هر ایالتی خالی شود، قوه مجریه آن ایالت برای پر کردن این کرسی‌های خالی، فرامین انتخاباتی صادر می‌کند.

مجلس نمایندگان رئیس و سایر مقامات خود را انتخاب خواهد کرد؛ و اختیار انحصاری استیضاح (یا استیضاح مقامات دولتی) را خواهد داشت.

بخش ۳: مجلس سنا

سنای ایالات متحده از دو سناتور از هر ایالت که توسط مجلس قانونگذاری آن ایالت برای مدت شش سال انتخاب می‌شوند، تشکیل می‌شود؛ و هر سناتور دارای یک رأی خواهد بود.

بلافاصله پس از تشکیل جلسه در نتیجه اولین انتخابات، آنها به طور مساوی به سه طبقه تقسیم می‌شوند. کرسی‌های سناتورهای طبقه اول در پایان سال دوم، کرسی‌های سناتورهای طبقه دوم در پایان سال چهارم و کرسی‌های سناتورهای طبقه سوم در پایان سال ششم خالی می‌شود، به طوری که هر دو سال یک بار یک سوم از کرسی‌ها انتخاب شوند؛ و اگر در دوره فترت مجلس قانونگذاری هر ایالتی، کرسی‌ها به دلیل استعفا یا موارد دیگر خالی شوند، هیئت اجرایی آن ایالت می‌تواند تا تشکیل جلسه بعدی مجلس قانونگذاری که کرسی‌های خالی را پر می‌کند، انتصابات موقت انجام دهد.

هیچ شخصی تا زمانی که به سن سی سالگی نرسیده و نه سال شهروند ایالات متحده نباشد و در زمان انتخاب، ساکن ایالتی که از آنجا انتخاب می‌شود نباشد، نمی‌تواند سناتور شود.

معاون رئیس جمهور ایالات متحده، رئیس سنا خواهد بود، اما حق رأی نخواهد داشت، مگر اینکه تعداد نمایندگان به طور مساوی تقسیم شده باشد.

سنا سایر مقامات خود و همچنین یک رئیس موقت را برای مواقع غیبت معاون رئیس جمهور یا زمانی که او به جای رئیس جمهور ایالات متحده انجام وظیفه می‌کند، انتخاب خواهد کرد.

سنا به تنهایی اختیار رسیدگی به تمام استیضاح‌ها را دارد. اعضای سنا هنگام تشکیل جلسه برای این منظور، باید سوگند یاد کنند یا رسماً اعلام جرم کنند. هنگامی که رئیس جمهور ایالات متحده محاکمه می‌شود، رئیس دیوان عالی ریاست جلسه را بر عهده خواهد داشت: و هیچ شخصی بدون موافقت دو سوم اعضای حاضر محکوم نخواهد شد.

حکم در موارد استیضاح، فراتر از عزل از سمت و سلب صلاحیت برای تصدی و بهره‌مندی از هرگونه سمت افتخاری، امانتی یا انتفاعی در ایالات متحده نخواهد بود: با این وجود، طرف محکوم، طبق قانون، مسئول و مشمول کیفرخواست، محاکمه، حکم و مجازات خواهد بود.

بخش ۴: انتخابات

زمان، مکان و نحوه برگزاری انتخابات سناتورها و نمایندگان مجلس در هر ایالت توسط مجلس قانونگذاری آن ایالت تعیین می‌شود؛ اما کنگره می‌تواند در هر زمان، از طریق وضع قانون، چنین مقرراتی را، به جز در مورد مکان‌های انتخاب سناتورها، وضع یا تغییر دهد.

کنگره حداقل سالی یک بار تشکیل جلسه می‌دهد و این جلسه در اولین دوشنبه ماه دسامبر خواهد بود، مگر اینکه طبق قانون روز دیگری را تعیین کنند.

بخش ۵: اختیارات و وظایف کنگره

هر مجلس، داور انتخابات، گزارش آرای انتخابات و صلاحیت اعضای خود خواهد بود و اکثریت هر یک از آنها حد نصاب لازم برای انجام امور را تشکیل می‌دهند؛ اما تعداد کمتری می‌توانند جلسه را به تعویق بیندازند و می‌توانند به شیوه و با مجازات‌هایی که هر مجلس تعیین می‌کند، اعضای غایب را مجبور به حضور کنند.

هر مجلس می‌تواند آیین‌نامه داخلی خود را تعیین کند، اعضای خود را به دلیل بی‌نظمی مجازات کند و با توافق دو سوم نمایندگان، یک عضو را اخراج نماید.

هر مجلس صورتجلسه‌ای از مذاکرات خود تهیه و هر از گاهی آن را منتشر خواهد کرد، به استثنای بخش‌هایی که به تشخیص آنها محرمانه ماندن آنها ضروری باشد؛ و آرای موافق و مخالف اعضای هر یک از مجلسین در مورد هر مسئله، بنا به تمایل یک پنجم حاضران، در صورتجلسه درج خواهد شد.

هیچ یک از مجلسین، در طول دورهٔ کنگره، بدون رضایت دیگری، نمی‌تواند بیش از سه روز تعطیل کند و یا به مکان دیگری غیر از محل برگزاری جلسات دو مجلس منتقل شود.

بخش ۶: حقوق و معلولیت‌های اعضا

سناتورها و نمایندگان در ازای خدماتشان حقوقی دریافت خواهند کرد که قانون آن را تعیین و از خزانه‌داری ایالات متحده پرداخت می‌شود.

آنها در تمام موارد، به جز خیانت، جنایت و اخلال در نظم عمومی، در طول حضورشان در جلسات مجلس مربوطه و هنگام رفت و آمد به آن، از بازداشت مصون خواهند بود؛ و برای هرگونه سخنرانی یا بحثی در هر یک از مجلسین، در هیچ مکان دیگری مورد بازخواست قرار نخواهند گرفت.

بخش ۷: فرآیند قانونگذاری

کلیه لوایح مربوط به افزایش درآمد در مجلس نمایندگان مطرح می‌شود؛ اما سنا می‌تواند مانند سایر لوایح، اصلاحاتی را پیشنهاد یا با آنها موافقت کند.

هر لایحه‌ای که از مجلس نمایندگان و سنا تصویب شود، قبل از تبدیل شدن به قانون، به رئیس جمهور ایالات متحده ارائه می‌شود. در صورت تأیید، آن را امضا می‌کند، اما در غیر این صورت، آن را به همراه ایرادات خود به مجلسی که لایحه در آن مطرح شده است، بازمی‌گرداند و مجلس مذکور ایرادات را در روزنامه خود ثبت کرده و نسبت به بررسی مجدد آن اقدام خواهد کرد. اگر پس از این بررسی مجدد، دو سوم اعضای آن مجلس با تصویب لایحه موافقت کنند، لایحه به همراه ایرادات به مجلس دیگر ارسال می‌شود که در آنجا نیز به همین ترتیب بررسی مجدد خواهد شد و در صورت تأیید دو سوم اعضای آن مجلس، به قانون تبدیل می‌شود. اما در همه این موارد، آرای هر دو مجلس با «بله» و «نه» تعیین می‌شود و نام افرادی که به لایحه رأی مثبت و منفی می‌دهند، به ترتیب در روزنامه هر مجلس ثبت می‌شود.

اگر لایحه‌ای ظرف ده روز (به استثنای یکشنبه‌ها) پس از ارائه به رئیس جمهور، توسط او بازگردانده نشود، مانند زمانی که آن را امضا کرده باشد، به صورت قانون در خواهد آمد، مگر اینکه کنگره در دوره فترت خود از بازگشت آن جلوگیری کند که در این صورت، به صورت قانون در نخواهد آمد.

هر دستور، قطعنامه یا رأیی که نیاز به موافقت سنا و مجلس نمایندگان داشته باشد (به جز در مورد تعویق) باید به رئیس جمهور ایالات متحده ارائه شود؛ و قبل از لازم‌الاجرا شدن، باید توسط وی تأیید شود، یا در صورت عدم تأیید، باید توسط دو سوم اعضای سنا و مجلس نمایندگان، طبق قوانین و محدودیت‌های مقرر در مورد یک لایحه، مجدداً تصویب شود.

بخش ۸: اختیارات کنگره

کنگره در موارد زیر قدرت خواهد داشت:

  • وضع و جمع‌آوری مالیات‌ها، عوارض، تعرفه‌ها و مالیات‌های غیرمستقیم، پرداخت بدهی‌ها و تأمین دفاع مشترک و رفاه عمومی ایالات متحده؛ اما کلیه عوارض، تعرفه‌ها و مالیات‌های غیرمستقیم در سراسر ایالات متحده یکسان خواهد بود.
  • برای قرض گرفتن پول به اعتبار ایالات متحده؛
  • تنظیم تجارت با ملل خارجی، و بین ایالت‌های مختلف، و با قبایل سرخپوست؛
  • ایجاد یک قانون واحد برای تابعیت و قوانین واحد در مورد ورشکستگی در سراسر ایالات متحده؛
  • ضرب سکه، تنظیم ارزش آن و ارزش سکه‌های خارجی و تعیین استاندارد اوزان و مقادیر؛
  • برای تعیین مجازات جعل اوراق بهادار و سکه رایج ایالات متحده؛
  • تأسیس دفاتر پستی و جاده‌های پستی؛
  • ترویج پیشرفت علم و هنرهای مفید، با تضمین حق انحصاری نویسندگان و مخترعان برای مدت محدود نسبت به نوشته‌ها و اکتشافات مربوط به آنها؛
  • تشکیل دادگاه‌های پایین‌تر از دیوان عالی کشور؛
  • تعریف و مجازات دزدی‌های دریایی و جنایات ارتکابی در دریاهای آزاد و جرائم علیه حقوق ملل؛
  • اعلام جنگ، اعطای مجوز اقدام تلافی‌جویانه و وضع قوانین مربوط به تصرفات در خشکی و دریا؛
  • تشکیل و حمایت از ارتش، اما هیچ گونه تخصیص بودجه‌ای برای این منظور نباید برای مدت بیش از دو سال باشد؛
  • برای تأمین و نگهداری نیروی دریایی؛
  • وضع قوانین برای اداره و تنظیم نیروهای زمینی و دریایی؛
  • برای فراهم کردن مقدمات فراخواندن نیروهای مردمی برای اجرای قوانین اتحادیه، سرکوب شورش‌ها و دفع تهاجمات؛
  • سازماندهی، مسلح کردن و منضبط کردن شبه‌نظامیان و اداره بخشی از آنها که ممکن است در خدمت ایالات متحده به کار گرفته شوند، با حفظ حق انتصاب افسران و اختیار آموزش شبه‌نظامیان طبق انضباط مقرر توسط کنگره، به ترتیب برای ایالت‌ها؛
  • اعمال قانون انحصاری در تمام موارد، بر منطقه‌ای (با مساحت حداکثر ده مایل مربع) که با واگذاری ایالت‌های خاص و پذیرش کنگره، می‌تواند مقر حکومت ایالات متحده شود، و اعمال همین اختیارات بر تمام مکان‌هایی که با رضایت مجلس قانونگذاری ایالتی که در آن قرار دارد، برای احداث قلعه‌ها، زرادخانه‌ها، انبارهای مهمات، کارخانه‌های کشتی‌سازی و سایر بناهای مورد نیاز خریداری می‌شوند؛ و
  • وضع کلیه قوانینی که برای اجرای اختیارات فوق و سایر اختیاراتی که به موجب این قانون اساسی به دولت ایالات متحده یا هر وزارتخانه یا مقام آن واگذار شده است، ضروری و مناسب خواهد بود.

بخش ۹: اختیارات سلب‌شده از کنگره

مهاجرت یا ورود افرادی که هر یک از ایالت‌های فعلی پذیرش آنها را مجاز بدانند، نباید توسط کنگره قبل از سال هزار و هشتصد و هشت ممنوع شود، اما می‌توان مالیات یا عوارض گمرکی حداکثر ده دلار برای هر نفر بر چنین ورودی وضع کرد.

امتیاز «حکم احضار به دادگاه» (Writ of Habeas Corpus) به حالت تعلیق در نمی‌آید، مگر در مواردی که در موارد شورش یا تهاجم، امنیت عمومی آن را ایجاب کند.

هیچ لایحه‌ای در مورد افراد بی‌سرپرست یا قانون عطف به ماسبق تصویب نخواهد شد.

هیچ گونه مالیات سرانه یا مالیات مستقیم دیگری وضع نخواهد شد، مگر اینکه متناسب با سرشماری یا سرشماری که قبلاً در این قانون دستور داده شده باشد، باشد.

هیچ گونه مالیات یا عوارض گمرکی بر کالاهای صادراتی از هیچ ایالتی وضع نخواهد شد.

هیچ یک از مقررات بازرگانی یا درآمدی نباید هیچ امتیازی به بنادر یک ایالت نسبت به بنادر ایالت دیگر بدهد: و کشتی‌هایی که عازم یک ایالت یا از آن هستند، موظف به ورود، ترخیص یا پرداخت عوارض در ایالت دیگر نیستند.

هیچ پولی از خزانه‌داری برداشت نمی‌شود، مگر در پی اعتبارات مصوب قانون؛ و صورت‌حساب و صورت‌حساب منظمی از دریافت‌ها و هزینه‌های تمام وجوه عمومی هر از گاهی منتشر می‌شود.

هیچ عنوان اشرافی توسط ایالات متحده اعطا نمی‌شود: و هیچ شخصی که دارای سمت انتفاعی یا امانی در ایالات متحده باشد، نمی‌تواند بدون رضایت کنگره هیچ نوع هدیه، مقرری، سمت یا عنوانی را از هیچ پادشاه، شاهزاده یا کشور خارجی بپذیرد.

بخش ۱۰: اختیارات سلب‌شده از ایالت‌ها

هیچ ایالتی حق ورود به هیچ معاهده، اتحاد یا کنفدراسیونی را ندارد؛ اجازه‌ی صدور مجوز اقدام تلافی‌جویانه ندارد؛ پول ضرب نمی‌کند؛ اوراق اعتباری منتشر نمی‌کند؛ هیچ چیزی غیر از سکه‌ی طلا و نقره را به عنوان ابزار پرداخت بدهی‌ها به کار نمی‌برد؛ هیچ لایحه‌ی محرومیت از تحصیل، قانون عطف به ماسبق یا قانونی که به تعهد قراردادها لطمه می‌زند را تصویب نمی‌کند، و هیچ عنوان اشرافی اعطا نمی‌کند.

هیچ ایالتی بدون موافقت کنگره نمی‌تواند هیچ گونه تعرفه یا عوارض گمرکی بر واردات یا صادرات وضع کند، مگر مواردی که برای اجرای قوانین بازرسی آن کاملاً ضروری باشد: و درآمد خالص کلیه عوارض گمرکی و تعرفه‌هایی که هر ایالت بر واردات یا صادرات وضع می‌کند، باید به استفاده خزانه‌داری ایالات متحده برسد؛ و کلیه این قوانین تابع بازنگری و کنترل کنگره خواهند بود.

هیچ ایالتی بدون موافقت کنگره نمی‌تواند هیچگونه عوارض تناژ وضع کند، در زمان صلح سرباز یا کشتی جنگی نگهداری کند، با ایالت دیگر یا با یک قدرت خارجی هیچگونه توافق یا پیمانی منعقد کند یا وارد جنگ شود، مگر اینکه عملاً مورد تهاجم قرار گیرد یا در معرض خطر قریب‌الوقوعی باشد که تأخیر در آن جایز نباشد.

ماده دوم: قوه مجریه

بخش ۱: رئیس جمهور

قوه مجریه به رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا واگذار می‌شود. او برای یک دوره چهار ساله عهده‌دار این سمت خواهد بود و به همراه معاون رئیس جمهور که برای همان دوره انتخاب شده است، به شرح زیر انتخاب می‌شوند:

هر ایالت، به شیوه‌ای که مجلس قانونگذاری آن تعیین می‌کند، تعدادی رأی‌دهنده، برابر با کل تعداد سناتورها و نمایندگانی که آن ایالت ممکن است در کنگره حق داشتن آنها را داشته باشد، منصوب خواهد کرد: اما هیچ سناتور یا نماینده یا شخصی که دارای سمت امانی یا انتفاعی در ایالات متحده است، به عنوان رأی‌دهنده منصوب نخواهد شد.

رأی‌دهندگان در ایالت‌های مربوطه خود تشکیل جلسه می‌دهند و با رأی‌گیری به دو نفر رأی می‌دهند که حداقل یکی از آنها نباید ساکن ایالت خودشان باشد. سپس فهرستی از تمام افرادی که به آنها رأی داده شده و تعداد آرای هر یک تهیه می‌کنند؛ این فهرست را امضا و تأیید می‌کنند و مهر و موم شده به مقر حکومت ایالات متحده، به رئیس سنا ارسال می‌کنند. رئیس سنا، در حضور سنا و مجلس نمایندگان، تمام گواهی‌ها را می‌گشاید و سپس آرا شمارش می‌شوند. شخصی که بیشترین تعداد آرا را داشته باشد، در صورتی که این تعداد، اکثریت کل تعداد رأی‌دهندگان تعیین‌شده باشد، رئیس‌جمهور خواهد بود. و اگر بیش از یک نفر چنین اکثریتی را داشته باشند و تعداد آرای آنها مساوی باشد، مجلس نمایندگان بلافاصله با رأی‌گیری یکی از آنها را برای ریاست جمهوری انتخاب می‌کند. و اگر هیچ فردی اکثریت نداشته باشد، از بین پنج نفر اول فهرست، مجلس مذکور به همین ترتیب رئیس‌جمهور را انتخاب خواهد کرد. اما در انتخاب رئیس جمهور، رأی گیری توسط ایالت ها انجام می شود و هر ایالت یک رأی دارد. حد نصاب برای این منظور شامل یک یا چند عضو از دو سوم ایالت ها خواهد بود و اکثریت کل ایالت ها برای انتخاب ضروری است. در هر مورد، پس از انتخاب رئیس جمهور، شخصی که بیشترین تعداد آرای انتخاب کنندگان را داشته باشد، معاون رئیس جمهور خواهد بود. اما اگر دو یا چند نفر باقی بمانند که آرای مساوی دارند، سنا از طریق رأی گیری معاون رئیس جمهور را از بین آنها انتخاب می کند.

کنگره می‌تواند زمان انتخاب اعضای هیئت انتخاب‌کننده و روزی که آنها باید آرای خود را بدهند، تعیین کند؛ این روز در سراسر ایالات متحده یکسان خواهد بود.

هیچ شخصی به جز شهروند متولد ایالات متحده یا شهروند ایالات متحده، در زمان تصویب این قانون اساسی، واجد شرایط تصدی مقام ریاست جمهوری نیست؛ و هیچ شخصی که به سن سی و پنج سالگی نرسیده و چهارده سال مقیم ایالات متحده نبوده باشد، واجد شرایط تصدی این مقام نیست.

در صورت برکناری رئیس جمهور از سمت خود، یا فوت، استعفا یا عدم توانایی او در انجام وظایف و اختیارات مذکور، این سمت به معاون رئیس جمهور واگذار می‌شود و کنگره می‌تواند طبق قانون، در صورت برکناری، فوت، استعفا یا عدم توانایی رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور، مقامی را که باید به عنوان رئیس جمهور انجام وظیفه کند، اعلام کند و آن مقام تا زمان رفع ناتوانی یا انتخاب رئیس جمهور، بر اساس قانون عمل خواهد کرد.

رئیس‌جمهور، در زمان‌های معین، در ازای خدماتش حقوقی دریافت خواهد کرد که در طول دوره انتخاب او افزایش یا کاهش نخواهد یافت، و در طول این دوره هیچ گونه حقوق دیگری از ایالات متحده یا هیچ یک از آنها دریافت نخواهد کرد.

قبل از شروع به کار، او باید سوگند یا تأیید زیر را ادا کند: «من رسماً سوگند یاد می‌کنم (یا تأیید می‌کنم) که با وفاداری وظایف ریاست جمهوری ایالات متحده را انجام خواهم داد و با تمام توان خود از قانون اساسی ایالات متحده محافظت، حراست و دفاع خواهم کرد.»

بخش دوم: اختیارات رئیس جمهور

رئیس جمهور، فرمانده کل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده و نیروهای مردمی ایالت‌های مختلف، در صورت فراخوانده شدن به خدمت بالفعل ایالات متحده، خواهد بود. او می‌تواند در مورد هر موضوعی که مربوط به وظایف دفاتر مربوطه است، نظر کتبی مقام ارشد هر یک از دستگاه‌های اجرایی را جویا شود و به جز در موارد استیضاح، اختیار اعطای تعلیق و عفو برای جرائم علیه ایالات متحده را دارد.

او با مشورت و موافقت سنا و در صورت موافقت دو سوم سناتورهای حاضر، اختیار انعقاد معاهدات را خواهد داشت؛ و سفیران، سایر وزرا و کنسول‌های دولتی، قضات دیوان عالی و سایر مقامات ایالات متحده را که انتصاب آنها در این قانون به نحو دیگری پیش‌بینی نشده است و توسط قانون تعیین می‌شود، نامزد و با مشورت و موافقت سنا منصوب خواهد کرد: اما کنگره می‌تواند به موجب قانون، انتصاب مقامات پایین‌تر را، به صلاحدید خود، فقط به رئیس‌جمهور، به دادگاه‌های دادگستری یا به رؤسای وزارتخانه‌ها واگذار کند.

رئیس جمهور اختیار دارد با اعطای مأموریت‌هایی که در پایان دوره بعدی سنا منقضی می‌شوند، تمام کرسی‌های خالی را که ممکن است در طول تعطیلات سنا خالی شوند، پر کند.

بخش ۳: وظایف رئیس جمهور

او هر از گاهی اطلاعاتی در مورد وضعیت اتحادیه به کنگره ارائه می‌دهد و اقداماتی را که ضروری و مناسب تشخیص دهد، برای بررسی آنها توصیه می‌کند؛ او می‌تواند در مواقع اضطراری، هر دو مجلس یا یکی از آنها را تشکیل دهد و در صورت اختلاف نظر بین آنها، در مورد زمان تعطیلی، می‌تواند آنها را به هر زمانی که مناسب بداند، تعطیل کند؛ او سفیران و سایر وزرای دولت را به حضور می‌پذیرد؛ او مراقب اجرای صحیح قوانین خواهد بود و تمام مقامات ایالات متحده را مأمور خواهد کرد.

بخش ۴: استیضاح

رئیس جمهور، معاون رئیس جمهور و کلیه مقامات کشوری ایالات متحده، پس از استیضاح به دلیل خیانت، ارتشاء یا سایر جرایم سنگین و جنحه و محکومیت به آنها، از سمت خود برکنار خواهند شد.

ماده سوم: قوه قضائیه

بخش ۱: قوه قضائیه

قوه قضاییه ایالات متحده به یک دیوان عالی و دادگاه‌های تالی که کنگره می‌تواند هر از گاهی تعیین و تأسیس کند، واگذار می‌شود. قضات، چه دادگاه‌های عالی و چه دادگاه‌های تالی، تا زمانی که رفتار خوبی داشته باشند، در سمت خود باقی می‌مانند و در زمان‌های معین، برای خدمات خود حقوق دریافت می‌کنند که در طول مدت تصدی آنها کاهش نمی‌یابد.

بخش ۲: صلاحیت قضایی

قوه قضاییه شامل تمام دعاوی مربوط به قانون و انصاف، که تحت قانون اساسی، قوانین ایالات متحده و معاهداتی که تحت اختیار آنها منعقد شده یا منعقد خواهند شد، می‌شود؛ تمام دعاوی مربوط به سفیران، سایر وزرای دولت و کنسول‌ها؛ تمام دعاوی مربوط به دریانوردی و صلاحیت دریایی؛ اختلافاتی که ایالات متحده در آنها طرف دعوی باشد؛ اختلافات بین دو یا چند ایالت؛ بین یک ایالت و شهروندان ایالت دیگر؛ بین شهروندان ایالت‌های مختلف؛ بین شهروندان یک ایالت که مدعی اراضی واگذار شده به ایالت‌های مختلف هستند، و بین یک ایالت یا شهروندان آن، و ایالت‌ها، شهروندان یا اتباع خارجی.

در کلیه دعاوی مربوط به سفیران، سایر وزرای دولت و کنسول‌ها، و مواردی که یک ایالت طرف دعوی است، دیوان عالی کشور صلاحیت اصلی رسیدگی را خواهد داشت. در سایر دعاوی ذکر شده، دیوان عالی کشور صلاحیت تجدیدنظرخواهی، چه در مورد «قانون» و چه در مورد «موضوع»، با استثنائات و طبق مقرراتی که کنگره وضع می‌کند، خواهد داشت.

محاکمه کلیه جرایم، به جز موارد استیضاح مقامات دولتی، توسط هیئت منصفه انجام می‌شود؛ و چنین محاکمه‌ای در ایالتی که جرایم مذکور در آن ارتکاب یافته‌اند، برگزار خواهد شد؛ اما در مواردی که جرایم در هیچ ایالتی ارتکاب نیافته باشند، محاکمه در مکان یا مکان‌هایی که کنگره به موجب قانون تعیین کرده باشد، برگزار خواهد شد.

بخش ۳: خیانت

خیانت به ایالات متحده فقط شامل تحمیل جنگ علیه آنها یا پیوستن به دشمنان آنها و کمک و آسایش دادن به آنها می‌شود. هیچ شخصی به خیانت محکوم نمی‌شود، مگر بر اساس شهادت دو شاهد به یک عمل آشکار یا اعتراف در دادگاه علنی.

کنگره اختیار تعیین مجازات خیانت را دارد، اما هیچ محکومی به خیانت، مشمول مجازات خون یا مصادره اموال نخواهد شد، مگر در زمان حیات شخص محکوم.

ماده چهارم: ایالت‌ها

بخش ۱: ایمان و اعتبار کامل

در هر ایالت، به قوانین، سوابق و رویه‌های قضایی عمومی هر ایالت دیگر، اعتبار و ارزش کامل داده می‌شود. و کنگره می‌تواند از طریق قوانین عمومی، نحوه اثبات این قوانین، سوابق و رویه‌ها و همچنین تأثیر آنها را تعیین کند.

بخش ۲: امتیازات و مصونیت‌ها

شهروندان هر ایالت از کلیه امتیازات و مصونیت‌های شهروندان در ایالت‌های مختلف برخوردار خواهند بود.

شخصی که در هر ایالتی به خیانت، جنایت یا سایر جرائم متهم شده و از چنگال عدالت فرار کند و در ایالت دیگر یافت شود، بنا به درخواست مقامات اجرایی ایالتی که از آن گریخته است، به ایالتی که صلاحیت رسیدگی به جرم را دارد، تحویل داده خواهد شد.

هیچ شخصی که طبق قوانین یک ایالت به خدمت یا کاری موظف است، و به ایالت دیگر فرار کند، به موجب هیچ قانون یا مقرراتی در آنجا، از آن خدمت یا کار معاف نخواهد شد، بلکه بنا به ادعای طرفی که خدمت یا کار باید به او محول می‌شد، تحویل داده می‌شود.

بخش ۳: ایالت‌ها و سرزمین‌های جدید

کنگره می‌تواند ایالت‌های جدید را به عضویت این اتحادیه بپذیرد؛ اما هیچ ایالت جدیدی در حوزه قضایی هیچ ایالت دیگری تشکیل یا تأسیس نخواهد شد؛ و هیچ ایالتی بدون رضایت مجلس قانونگذاری ایالت‌های مربوطه و همچنین کنگره، از الحاق دو یا چند ایالت یا بخش‌هایی از ایالت‌ها تشکیل نخواهد شد.

کنگره اختیار دارد کلیه قوانین و مقررات لازم در رابطه با قلمرو یا سایر املاک متعلق به ایالات متحده را وضع و وضع کند؛ و هیچ یک از مفاد این قانون اساسی نباید به گونه‌ای تفسیر شود که به ادعاهای ایالات متحده یا هر ایالت خاصی لطمه بزند.

بخش ۴: حکومت جمهوری

ایالات متحده برای هر ایالت در این اتحادیه، شکل حکومت جمهوری را تضمین می‌کند و از هر یک از آنها در برابر تهاجم و به درخواست قوه مقننه یا قوه مجریه (در مواردی که نتوان قوه مقننه را تشکیل داد) در برابر خشونت داخلی محافظت خواهد کرد.

ماده ۵: فرآیند اصلاح

کنگره، هرگاه دو سوم از هر دو مجلس ضروری بدانند، اصلاحاتی را برای این قانون اساسی پیشنهاد خواهد کرد، یا بنا به درخواست مجلسین قانونگذاری دو سوم از ایالت‌های مختلف، کنوانسیونی را برای پیشنهاد اصلاحات تشکیل خواهد داد که در هر دو صورت، در صورت تصویب توسط مجلسین قانونگذاری سه چهارم از ایالت‌های مختلف، یا توسط کنوانسیون‌های سه چهارم آنها، به عنوان بخشی از این قانون اساسی، برای همه اهداف و مقاصد معتبر خواهد بود، زیرا کنگره می‌تواند یکی از دو روش تصویب را پیشنهاد کند؛ مشروط بر اینکه هیچ اصلاحیه‌ای که قبل از سال هزار و هشتصد و هشت وضع شود، به هیچ وجه بر بندهای اول و چهارم بخش نهم ماده اول تأثیر نگذارد؛ و هیچ ایالتی بدون رضایت خود، از حق رأی برابر خود در سنا محروم نشود.

ماده ششم: برتری و سوگند

کلیه بدهی‌ها و تعهداتی که پیش از تصویب این قانون اساسی منعقد شده است، همانطور که در دوران کنفدراسیون برای ایالات متحده معتبر بوده است، تحت این قانون اساسی نیز معتبر خواهد بود.

این قانون اساسی و قوانین ایالات متحده که طبق آن وضع می‌شوند؛ و کلیه معاهداتی که تحت اختیار ایالات متحده منعقد شده یا می‌شوند، قانون برتر این سرزمین خواهند بود؛ و قضات در هر ایالت، صرف نظر از هر مورد مغایر در قانون اساسی یا قوانین هر ایالت، ملزم به رعایت آن هستند.

سناتورها و نمایندگانی که قبلاً ذکر شدند، و اعضای مجالس قانونگذاری ایالت‌های مختلف، و کلیه مقامات اجرایی و قضایی، چه در ایالات متحده و چه در ایالت‌های مختلف، با سوگند یا اعلام رسمی موظف به حمایت از این قانون اساسی خواهند بود؛ اما هیچ آزمون مذهبی هرگز به عنوان شرط لازم برای تصدی هیچ مقام یا سمت دولتی در ایالات متحده الزامی نخواهد بود.

ماده هفتم: تصویب

تصویب کنوانسیون‌های نه ایالت، برای لازم‌الاجرا شدن این قانون اساسی بین ایالت‌هایی که آن را تصویب می‌کنند، کافی خواهد بود.

امضاکنندگان

George Washington, رئیس و نماینده ایالت ویرجینیا

همچنین به امضای نمایندگان ایالت‌های زیر رسیده است:

  • نیوهمپشر: John Langdon, Nicholas Gilman
  • ماساچوست: Nathaniel Gorham, Rufus King
  • کنتیکت: William Samuel Johnson, Roger Sherman
  • نیویورک: Alexander Hamilton
  • نیوجرسی: William Livingston, David Brearley, William Paterson, Jonathan Dayton
  • پنسیلوانیا: Benjamin Franklin, Thomas Mifflin, Robert Morris, George Clymer, Thomas FitzSimons, Jared Ingersoll, James Wilson, Gouverneur Morris
  • دلاویر: George Read, Gunning Bedford Jr., John Dickinson, Richard Bassett, Jacob Broom
  • مریلند: James McHenry, Daniel of St. Thomas Jenifer, Daniel Carroll
  • ویرجینیا: John Blair, James Madison Jr.
  • کارولینای شمالی: William Blount, Richard Dobbs Spaight, Hugh Williamson
  • کارولینای جنوبی: John Rutledge, Charles Cotesworth Pinckney, Charles Pinckney, Pierce Butler
  • جورجیا: William Few, Abraham Baldwin

به گواهی: ویلیام جکسون، دبیر

اصلاحات

قانون اساسی که تدوین‌کنندگان آن را در سال ۱۷۸۷ امضا کردند، با ماده هفتم به پایان می‌رسد. هر آنچه در زیر آمده است بعداً اضافه شده است، زیرا این سند برای تغییر ساخته شده است. بیست و هفت اصلاحیه در بیش از دو قرن تصویب شده است و هزاران اصلاحیه دیگر پیشنهاد شده و شکست خورده است.

آنها را به عنوان سابقه‌ای از استدلال‌هایی که در واقع پیروز شدند، بخوانید. متمم اول قانون اساسی به این دلیل وجود دارد که ایالت‌ها بدون تضمین کتبی آزادی بیان، مطبوعات، تجمع، مذهب و دادخواست از تصویب آن خودداری کردند. متمم‌های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم از دل جنگ داخلی بیرون آمدند. متمم نوزدهم هفتاد و دو سال برای سازماندهی زنان وقت صرف کرد. متمم بیست و ششم سن رأی دادن را به هجده سال کاهش داد در حالی که دانش‌آموزان در نوزده سالگی به خدمت سربازی اعزام می‌شدند و این اصلاحیه سریع‌تر از هر اصلاحیه دیگری در تاریخ آمریکا پیش رفت.

اصلاحیه اول: دین، گفتار، مطبوعات، تجمع و دادخواست

کنگره هیچ قانونی در خصوص ایجاد یک مذهب، یا ممنوعیت پیروی آزادانه از آن؛ یا محدود کردن آزادی بیان یا مطبوعات؛ یا حق مردم برای تجمع مسالمت‌آمیز و دادخواهی از دولت برای جبران خسارات، وضع نخواهد کرد.

متمم دوم: حق حمل اسلحه

یک نیروی شبه‌نظامی منظم، که برای امنیت یک کشور آزاد ضروری است، حق مردم برای نگهداری و حمل سلاح، نباید نقض شود.

متمم سوم: اسکان سربازان

هیچ سربازی نه در زمان صلح و نه در زمان جنگ، بدون رضایت صاحبخانه، در هیچ خانه‌ای ساکن نخواهد شد، مگر به نحوی که قانون مقرر کند.

اصلاحیه چهارم: تفتیش و توقیف

حق مردم برای امنیت جان، مسکن، اسناد و مدارک و دارایی‌هایشان در برابر تفتیش و توقیف غیرمنطقی، نقض نخواهد شد و هیچ گونه حکم بازداشتی صادر نمی‌شود، مگر بر اساس دلیل موجه، با سوگند یا اعلام رسمی، و به ویژه با توصیف محل مورد تفتیش و اشخاص یا اموالی که باید توقیف شوند.

اصلاحیه پنجم: حقوق متهم، تشریفات قانونی و مصادره اموال

هیچ شخصی به دلیل ارتکاب جرم سنگین یا به هر نحو دیگر ننگین، مگر بر اساس کیفرخواست یا کیفرخواست هیئت منصفه عالی، پاسخگو نخواهد بود، مگر در مواردی که مربوط به نیروهای زمینی، دریایی یا شبه‌نظامیان باشد، در حالی که عملاً در زمان جنگ یا خطر عمومی در حال خدمت باشند؛ و هیچ شخصی به دلیل ارتکاب یک جرم دو بار به خطر جانی یا مالی محکوم نخواهد شد؛ و هیچ شخصی در هیچ پرونده کیفری مجبور به شهادت علیه خود نخواهد شد، و بدون طی مراحل قانونی لازم از زندگی، آزادی یا اموال محروم نخواهد شد؛ و اموال خصوصی بدون پرداخت غرامت عادلانه برای مصارف عمومی مصادره نخواهد شد.

اصلاحیه ششم: حق محاکمه سریع و علنی

در تمام دادرسی‌های کیفری، متهم از حق محاکمه سریع و علنی توسط هیئت منصفه بی‌طرف ایالت و منطقه‌ای که جرم در آن رخ داده است، که آن منطقه باید قبلاً توسط قانون تعیین شده باشد، و همچنین از حق آگاهی از ماهیت و علت اتهام، مواجهه با شهود علیه خود، حق احضار شهود به نفع خود و حق داشتن وکیل برای دفاع از خود، برخوردار خواهد بود.

اصلاحیه هفتم: محاکمه توسط هیئت منصفه در پرونده‌های مدنی

در دعاوی حقوق عرفی، که ارزش موضوع اختلاف بیش از بیست دلار باشد، حق رسیدگی توسط هیئت منصفه محفوظ است و هیچ واقعیتی که توسط هیئت منصفه مورد بررسی قرار گیرد، در هیچ دادگاهی در ایالات متحده به گونه‌ای دیگر، مگر مطابق با قواعد حقوق عرفی، مورد بررسی مجدد قرار نخواهد گرفت.

اصلاحیه هشتم: وثیقه بیش از حد و مجازات ظالمانه و غیرمعمول

وثیقه سنگین، جریمه‌های سنگین و مجازات‌های ظالمانه و غیرمعمول نباید اعمال شود.

اصلاحیه نهم: حقوق محفوظ برای مردم

برشمردن برخی حقوق در قانون اساسی، نباید به منزله‌ی انکار یا بی‌اعتبار کردن سایر حقوق محفوظ برای مردم تلقی شود.

اصلاحیه دهم: اختیارات محفوظ برای ایالت‌ها

اختیاراتی که قانون اساسی به ایالات متحده واگذار نکرده و برای ایالت‌ها ممنوع نکرده است، به ترتیب برای ایالت‌ها یا برای مردم محفوظ است.

اصلاحیه یازدهم: دعاوی علیه ایالت‌ها

در ۴ مارس ۱۷۹۴ به تصویب کنگره رسید. در ۷ فوریه ۱۷۹۵ تصویب شد.

توجه: ماده سوم، بخش ۲، قانون اساسی با اصلاحیه ۱۱ اصلاح شد.

قدرت قضایی ایالات متحده به هیچ دعوی مبتنی بر قانون یا انصاف که توسط شهروندان ایالت دیگر یا توسط شهروندان یا اتباع هر کشور خارجی علیه یکی از ایالت‌های ایالات متحده آغاز یا پیگیری شود، تعمیم داده نخواهد شد.

اصلاحیه دوازدهم: انتخاب رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور

تصویب شده توسط کنگره در ۹ دسامبر ۱۸۰۳. تصویب شده در ۱۵ ژوئن ۱۸۰۴.

توجه: بخشی از ماده دوم، بخش ۱ قانون اساسی توسط متمم دوازدهم جایگزین شد.

رأی‌دهندگان در ایالت‌های مربوطه خود تشکیل جلسه می‌دهند و با رأی مخفی، رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور را انتخاب می‌کنند که حداقل یکی از آنها نباید ساکن ایالت خودشان باشد؛ آنها در برگه‌های رأی خود، نام فردی را که به عنوان رئیس‌جمهور به او رأی داده شده است و در برگه‌های رأی جداگانه، نام فردی را که به عنوان معاون رئیس‌جمهور به او رأی داده شده است، ذکر می‌کنند و فهرست‌های جداگانه‌ای از تمام افرادی که به عنوان رئیس‌جمهور به او رأی داده شده است و تمام افرادی را که به عنوان معاون رئیس‌جمهور به او رأی داده شده است، و تعداد آرای هر یک تهیه می‌کنند که این فهرست‌ها را امضا و تأیید می‌کنند و مهر و موم شده به مقر حکومت ایالات متحده، به رئیس سنا ارسال می‌کنند؛ – رئیس سنا، در حضور سنا و مجلس نمایندگان، تمام گواهی‌ها را باز می‌کند و سپس آرا شمارش می‌شوند؛ – شخصی که بیشترین تعداد آرا را برای ریاست جمهوری داشته باشد، رئیس‌جمهور خواهد بود، اگر این تعداد، اکثریت کل تعداد رأی‌دهندگان تعیین شده باشد. و اگر هیچ شخصی چنین اکثریتی را نداشته باشد، آنگاه از میان افرادی که بالاترین تعداد آرا را در فهرست رأی‌دهندگان به عنوان رئیس‌جمهور دارند و از سه نفر تجاوز نمی‌کند، مجلس نمایندگان بلافاصله و با رأی‌گیری، رئیس‌جمهور را انتخاب خواهد کرد. اما در انتخاب رئیس‌جمهور، رأی‌گیری توسط ایالت‌ها انجام می‌شود و هر ایالت یک رأی دارد. حد نصاب برای این منظور شامل یک یا چند عضو از دو سوم ایالت‌ها خواهد بود و اکثریت کل ایالت‌ها برای انتخاب ضروری است. [و اگر مجلس نمایندگان قبل از روز چهارم مارس بعد، هنگامی که حق انتخاب به آنها تفویض می‌شود، رئیس‌جمهور را انتخاب نکند، معاون رئیس‌جمهور به عنوان رئیس‌جمهور عمل خواهد کرد، مانند مورد فوت یا سایر ناتوانی‌های اساسی رئیس‌جمهور. –]* شخصی که بیشترین تعداد آرا را به عنوان معاون رئیس‌جمهور دارد، در صورتی که این تعداد، اکثریت کل تعداد رأی‌دهندگان تعیین‌شده باشد، معاون رئیس‌جمهور خواهد بود و اگر هیچ شخصی اکثریت را نداشته باشد، سنا از میان دو عدد بالاترین در فهرست، معاون رئیس‌جمهور را انتخاب خواهد کرد. حد نصاب لازم برای این منظور، حضور دو سوم از کل تعداد سناتورها خواهد بود و اکثریت کل تعداد برای انتخاب ضروری است. اما هیچ شخصی که از نظر قانون اساسی برای مقام ریاست جمهوری فاقد صلاحیت باشد، برای مقام معاونت رئیس جمهور ایالات متحده نیز واجد شرایط نخواهد بود.

*با بخش ۳ اصلاحیه بیستم جایگزین شد.

اصلاحیه سیزدهم: لغو برده‌داری

تصویب شده توسط کنگره در ۳۱ ژانویه ۱۸۶۵. تصویب شده در ۶ دسامبر ۱۸۶۵.

توجه: بخشی از ماده چهارم، بخش دوم، قانون اساسی توسط متمم سیزدهم جایگزین شد.

بخش ۱.

نه بردگی و نه کار اجباری، مگر به عنوان مجازات جرمی که شخص به طور قانونی به آن محکوم شده باشد، در ایالات متحده یا هر مکان دیگری در حوزه قضایی آنها وجود نخواهد داشت.

بخش ۲.

کنگره قدرت اجرای این اصل را از طریق وضع قوانین مناسب خواهد داشت.

اصلاحیه چهاردهم: شهروندی، تشریفات قانونی و حمایت برابر

تصویب شده توسط کنگره در ۱۳ ژوئن ۱۸۶۶. تصویب شده در ۹ ژوئیه ۱۸۶۸.

توجه: ماده ۱، بخش ۲، قانون اساسی توسط بخش ۲ اصلاحیه چهاردهم اصلاح شد.

بخش ۱.

تمام افرادی که در ایالات متحده متولد شده یا تابعیت آن را کسب کرده‌اند و تابع صلاحیت قضایی آن هستند، شهروند ایالات متحده و ایالت محل اقامت خود می‌باشند. هیچ ایالتی قانونی وضع یا اجرا نخواهد کرد که امتیازات یا مصونیت‌های شهروندان ایالات متحده را کاهش دهد؛ و هیچ ایالتی هیچ شخصی را بدون طی مراحل قانونی از زندگی، آزادی یا اموال محروم نخواهد کرد؛ و هیچ شخصی را در حوزه قضایی خود از حمایت برابر قانون محروم نخواهد کرد.

بخش ۲.

نمایندگان بر اساس تعداد جمعیت هر ایالت، با احتساب کل تعداد افراد در هر ایالت، به استثنای سرخپوستان معاف از مالیات، بین آنها تقسیم می‌شوند. اما هنگامی که حق رأی در هر انتخاباتی برای انتخاب انتخاب‌کنندگان رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور ایالات متحده، نمایندگان کنگره، مقامات اجرایی و قضایی یک ایالت یا اعضای مجلس قانونگذاری آن، از هر یک از ساکنان مرد بیست و یک ساله* و شهروندان ایالات متحده سلب شود، یا به هر نحوی، به جز به دلیل شرکت در شورش یا سایر جرایم، کاهش یابد، تعداد نمایندگان در آن ایالت به نسبت تعداد شهروندان مرد مذکور به کل تعداد شهروندان مرد بیست و یک ساله در آن ایالت کاهش می‌یابد.

بخش ۳.

هیچ شخصی که قبلاً به عنوان عضو کنگره، یا به عنوان مقام ایالات متحده، یا به عنوان عضو مجلس قانونگذاری هر ایالت، یا به عنوان مقام اجرایی یا قضایی هر ایالت، برای حمایت از قانون اساسی ایالات متحده سوگند یاد کرده باشد، اما علیه همان ایالت شورش یا قیام کرده یا به دشمنان آن کمک یا تسلی داده باشد، نمی‌تواند سناتور یا نماینده کنگره، یا انتخاب‌کننده رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور شود، یا هیچ گونه سمت کشوری یا لشکری را در ایالات متحده یا در هر ایالتی داشته باشد. اما کنگره می‌تواند با رأی دو سوم هر مجلس، چنین معلولیتی را لغو کند.

بخش ۴.

اعتبار بدهی عمومی ایالات متحده، که قانون آن را مجاز دانسته است، از جمله بدهی‌های ناشی از پرداخت حقوق بازنشستگی و پاداش برای خدمات سرکوب شورش یا طغیان، مورد تردید نخواهد بود. اما نه ایالات متحده و نه هیچ ایالتی هیچ بدهی یا تعهدی را که برای کمک به شورش یا طغیان علیه ایالات متحده ایجاد شده باشد، یا هیچ ادعایی را برای از دست دادن یا آزادسازی هر برده‌ای، تقبل یا پرداخت نخواهد کرد؛ اما همه این بدهی‌ها، تعهدات و ادعاها غیرقانونی و باطل خواهند بود.

بخش ۵.

کنگره با وضع قوانین مقتضی، اختیار اجرای مفاد این اصل را خواهد داشت.

*طبق بخش ۱ اصلاحیه بیست و ششم تغییر یافته است.

اصلاحیه پانزدهم: حق رأی صرف نظر از نژاد

تصویب شده توسط کنگره در ۲۶ فوریه ۱۸۶۹. تصویب شده در ۳ فوریه ۱۸۷۰.

بخش ۱.

حق رأی شهروندان ایالات متحده نباید توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی به دلیل نژاد، رنگ پوست یا شرایط قبلی بردگی سلب یا محدود شود –

بخش ۲.

کنگره از طریق وضع قوانین مناسب، اختیار اجرای این اصل را خواهد داشت.

اصلاحیه شانزدهم: مالیات بر درآمد فدرال

تصویب شده توسط کنگره در ۲ ژوئیه ۱۹۰۹. تصویب شده در ۳ فوریه ۱۹۱۳.

توجه: ماده ۱، بخش ۹، قانون اساسی با اصلاحیه ۱۶ اصلاح شد.

کنگره قدرت وضع و وصول مالیات بر درآمدها را، از هر منبعی که حاصل شود، بدون تقسیم و تفکیک بین ایالت‌های مختلف و بدون در نظر گرفتن هرگونه سرشماری یا سرشماری، خواهد داشت.

اصلاحیه هفدهم: انتخاب مستقیم سناتورها

تصویب شده توسط کنگره در ۱۳ مه ۱۹۱۲. تصویب شده در ۸ آوریل ۱۹۱۳.

توجه: ماده اول، بخش ۳، قانون اساسی با اصلاحیه هفدهم اصلاح شد.

سنای ایالات متحده از دو سناتور از هر ایالت که توسط مردم آن برای مدت شش سال انتخاب می‌شوند، تشکیل می‌شود و هر سناتور یک رأی خواهد داشت. انتخاب‌کنندگان در هر ایالت باید شرایط لازم برای انتخاب‌کنندگان پرتعدادترین شاخه قانونگذاری ایالت را داشته باشند.

هرگاه کرسی‌های نمایندگی هر ایالتی در سنا خالی شود، قوه مجریه آن ایالت برای پر کردن این کرسی‌های خالی، فرمان‌های انتخاباتی صادر می‌کند: مشروط بر اینکه، قوه مقننه هر ایالت بتواند به قوه مجریه آن اختیار دهد تا زمانی که مردم کرسی‌های خالی را از طریق انتخابات طبق دستور قوه مقننه پر کنند، انتصابات موقت انجام دهد.

این اصلاحیه نباید به گونه‌ای تفسیر شود که بر انتخاب یا دوره سناتورهایی که قبل از لازم‌الاجرا شدن آن به عنوان بخشی از قانون اساسی انتخاب شده‌اند، تأثیر بگذارد.

اصلاحیه هجدهم: ممنوعیت الکل

تصویب شده توسط کنگره در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۷. تصویب شده در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۹. لغو شده با اصلاحیه ۲۱.

بخش ۱.

یک سال پس از تصویب این ماده، تولید، فروش یا حمل مشروبات الکلی، چه در داخل و چه در خارج از ایالات متحده و تمام قلمرو تحت صلاحیت آن، به منظور آشامیدن، ممنوع می‌شود.

بخش ۲.

کنگره و چندین ایالت از طریق وضع قوانین مناسب، قدرت همزمان برای اجرای این اصل را خواهند داشت.

بخش ۳.

این اصل لازم‌الاجرا نخواهد بود مگر اینکه ظرف هفت سال از تاریخ ارائه آن به ایالت‌ها توسط کنگره، توسط مجالس قانونگذاری چندین ایالت، به عنوان اصلاحیه قانون اساسی، به شرح مندرج در قانون اساسی، تصویب شود.

اصلاحیه نوزدهم: حق رأی زنان

تصویب شده توسط کنگره در ۴ ژوئن ۱۹۱۹. تصویب شده در ۱۸ اوت ۱۹۲۰.

حق رأی شهروندان ایالات متحده نباید توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی به دلیل جنسیت سلب یا محدود شود.

کنگره قدرت اجرای این اصل را از طریق وضع قوانین مناسب خواهد داشت.

اصلاحیه بیستم: شرایط تصدی و جانشینی

تصویب شده توسط کنگره در ۲ مارس ۱۹۳۲. تصویب شده در ۲۳ ژانویه ۱۹۳۳.

توجه: بخش ۴ ماده ۱ قانون اساسی توسط بخش ۲ این اصلاحیه اصلاح شد. علاوه بر این، بخشی از اصلاحیه دوازدهم توسط بخش ۳ جایگزین شد.

بخش ۱.

دوره ریاست جمهوری و معاون رئیس جمهور در ساعت ۱۲ ظهر روز بیستم ژانویه و دوره نمایندگی سناتورها و نمایندگان مجلس در ساعت ۱۲ ظهر روز سوم ژانویه، سالی که دوره‌های مذکور در صورت عدم تصویب این اصل پایان می‌یافتند، پایان می‌یابد؛ و از آن پس دوره جانشینان آنها آغاز می‌شود.

بخش ۲.

کنگره حداقل سالی یک بار تشکیل جلسه می‌دهد و این جلسه در ظهر روز سوم ژانویه آغاز می‌شود، مگر اینکه طبق قانون روز دیگری را تعیین کنند.

بخش ۳.

اگر در زمان تعیین‌شده برای آغاز دوره ریاست جمهوری، رئیس جمهور منتخب فوت کرده باشد، معاون منتخب رئیس جمهور، رئیس جمهور خواهد شد. اگر رئیس جمهور قبل از زمان تعیین‌شده برای آغاز دوره ریاست جمهوری انتخاب نشده باشد، یا اگر رئیس جمهور منتخب واجد شرایط نباشد، معاون منتخب رئیس جمهور تا زمانی که رئیس جمهور واجد شرایط شود، به عنوان رئیس جمهور انجام وظیفه خواهد کرد. و کنگره می‌تواند طبق قانون، در موردی که نه رئیس جمهور منتخب و نه معاون رئیس جمهور منتخب واجد شرایط نباشند، اعلام کند که چه کسی به عنوان رئیس جمهور انجام وظیفه خواهد کرد، یا نحوه انتخاب فرد مورد نظر چگونه خواهد بود و چنین شخصی تا زمانی که رئیس جمهور یا معاون رئیس جمهور واجد شرایط شوند، بر اساس قانون عمل خواهد کرد.

بخش ۴.

کنگره می‌تواند طبق قانون، برای موارد فوت هر یک از افرادی که مجلس نمایندگان می‌تواند در صورت تفویض حق انتخاب، از میان آنها رئیس جمهور انتخاب کند، و برای موارد فوت هر یک از افرادی که سنا می‌تواند در صورت تفویض حق انتخاب، از میان آنها معاون رئیس جمهور انتخاب کند، تمهیداتی بیندیشد.

بخش ۵.

بخش‌های ۱ و ۲ از پانزدهم اکتبر پس از تصویب این ماده لازم‌الاجرا خواهند شد.

بخش ۶.

این اصل لازم‌الاجرا نخواهد بود، مگر اینکه ظرف هفت سال از تاریخ ارائه، توسط مجالس قانونگذاری سه چهارم ایالت‌های مختلف به عنوان اصلاحیه قانون اساسی تصویب شود.

اصلاحیه بیست و یکم: لغو ممنوعیت

تصویب شده توسط کنگره در ۲۰ فوریه ۱۹۳۳. تصویب شده در ۵ دسامبر ۱۹۳۳.

بخش ۱.

بدینوسیله اصل هجدهم اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده لغو می‌گردد.

بخش ۲.

حمل و نقل یا واردات مشروبات الکلی مست کننده به هر ایالت، قلمرو یا تحت تصرف ایالات متحده برای تحویل یا استفاده در آنجا، برخلاف قوانین آنها، بدینوسیله ممنوع است.

بخش ۳.

این اصل لازم‌الاجرا نخواهد بود، مگر اینکه ظرف هفت سال از تاریخ ارائه آن به ایالت‌ها توسط کنگره، توسط مجامع چندین ایالت، طبق آنچه در قانون اساسی پیش‌بینی شده است، به عنوان اصلاحیه قانون اساسی تصویب شود.

اصلاحیه بیست و دوم: محدودیت دو دوره برای ریاست جمهوری

تصویب شده توسط کنگره در ۲۱ مارس ۱۹۴۷. تصویب شده در ۲۷ فوریه ۱۹۵۱.

بخش ۱.

هیچ شخصی بیش از دو بار به سمت ریاست جمهوری انتخاب نخواهد شد، و هیچ شخصی که بیش از دو سال در دوره‌ای که شخص دیگری به عنوان رئیس جمهور انتخاب شده است، سمت ریاست جمهوری یا کفالت ریاست جمهوری را بر عهده داشته باشد، نمی‌تواند بیش از یک بار به سمت ریاست جمهوری انتخاب شود. اما این ماده در مورد هیچ شخصی که هنگام پیشنهاد این ماده توسط کنگره، سمت ریاست جمهوری را بر عهده داشته باشد، اعمال نمی‌شود و مانع از آن نمی‌شود که هیچ شخصی که ممکن است در طول دوره لازم‌الاجرا شدن این ماده، سمت ریاست جمهوری یا کفالت ریاست جمهوری را بر عهده داشته باشد، در بقیه دوره، سمت ریاست جمهوری یا کفالت ریاست جمهوری را بر عهده داشته باشد.

بخش ۲.

این اصل لازم‌الاجرا نخواهد بود مگر اینکه ظرف هفت سال از تاریخ ارسال آن به ایالت‌ها توسط کنگره، توسط مجالس قانونگذاری سه چهارم ایالت‌های مختلف به عنوان اصلاحیه قانون اساسی تصویب شود.

اصلاحیه بیست و سوم: انتخاب‌کنندگان ریاست جمهوری برای ناحیه کلمبیا

تصویب شده توسط کنگره در ۱۶ ژوئن ۱۹۶۰. تصویب شده در ۲۹ مارس ۱۹۶۱.

بخش ۱.

حوزه‌ای که مقر دولت ایالات متحده است، به شیوه‌ای که کنگره تعیین می‌کند، افراد زیر را منصوب خواهد کرد:

تعدادی از انتخاب‌کنندگان رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور برابر با کل تعداد سناتورها و نمایندگان کنگره که حوزه انتخابیه در صورت ایالت بودن، حق داشتن آنها را دارد، اما در هیچ شرایطی بیشتر از کم‌جمعیت‌ترین ایالت نخواهد بود؛ این افراد علاوه بر افرادی خواهند بود که توسط ایالت‌ها منصوب می‌شوند، اما برای انتخاب رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور، به عنوان انتخاب‌کنندگان منصوب شده توسط یک ایالت در نظر گرفته می‌شوند؛ و آنها در حوزه انتخابیه تشکیل جلسه می‌دهند و وظایفی را که در ماده دوازدهم اصلاحیه پیش‌بینی شده است، انجام می‌دهند.

بخش ۲.

کنگره از طریق وضع قوانین مناسب، اختیار اجرای این اصل را خواهد داشت.

اصلاحیه بیست و چهارم: لغو مالیات سرانه

تصویب شده توسط کنگره در ۲۷ اوت ۱۹۶۲. تصویب شده در ۲۳ ژانویه ۱۹۶۴.

بخش ۱.

حق رأی شهروندان ایالات متحده در هر انتخابات مقدماتی یا انتخابات دیگر برای ریاست جمهوری یا معاون رئیس جمهور، برای انتخاب کنندگان رئیس جمهور یا معاون رئیس جمهور، یا برای سناتور یا نماینده در کنگره، به دلیل عدم پرداخت هرگونه مالیات سرانه یا مالیات دیگر، توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی سلب یا محدود نخواهد شد.

بخش ۲.

کنگره از طریق وضع قوانین مناسب، اختیار اجرای این اصل را خواهد داشت.

اصلاحیه بیست و پنجم: ناتوانی و جانشینی ریاست جمهوری

تصویب شده توسط کنگره در ۶ ژوئیه ۱۹۶۵. تصویب شده در ۱۰ فوریه ۱۹۶۷.

توجه: ماده دوم، بخش ۱، قانون اساسی تحت تأثیر متمم بیست و پنجم قرار گرفت.

بخش ۱.

در صورت برکناری رئیس جمهور از سمت خود یا فوت یا استعفای او، معاون رئیس جمهور رئیس جمهور خواهد شد.

بخش ۲.

هرگاه سمت معاون رئیس جمهور خالی باشد، رئیس جمهور یک معاون رئیس جمهور را نامزد می‌کند که پس از تأیید اکثریت آرای هر دو مجلس کنگره، سمت خود را آغاز خواهد کرد.

بخش ۳.

هر زمان که رئیس جمهور اعلامیه کتبی خود را مبنی بر عدم توانایی در انجام اختیارات و وظایف ریاست جمهوری به رئیس موقت سنا و رئیس مجلس نمایندگان ارسال کند، و تا زمانی که اعلامیه کتبی دیگری مبنی بر عدم انجام این کار به آنها ارسال نکند، معاون رئیس جمهور به عنوان کفیل ریاست جمهوری، این اختیارات و وظایف را انجام خواهد داد.

بخش ۴.

هرگاه معاون رئیس‌جمهور و اکثریتی از مقامات اصلی دستگاه‌های اجرایی یا هر نهاد دیگری که کنگره می‌تواند به موجب قانون پیش‌بینی کند، اعلامیه کتبی خود را به رئیس موقت سنا و رئیس مجلس نمایندگان ارسال کنند مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور قادر به انجام اختیارات و وظایف ریاست جمهوری خود نیست، معاون رئیس‌جمهور بلافاصله به عنوان کفیل ریاست جمهوری اختیارات و وظایف این سمت را به عهده می‌گیرد.

پس از آن، هنگامی که رئیس جمهور اعلامیه کتبی خود را مبنی بر عدم توانایی به رئیس موقت سنا و رئیس مجلس نمایندگان ارسال کند، می‌تواند اختیارات و وظایف ریاست جمهوری خود را از سر بگیرد، مگر اینکه معاون رئیس جمهور و اکثریتی از مقامات اصلی بخش اجرایی یا هر نهاد دیگری که کنگره می‌تواند طبق قانون پیش‌بینی کند، ظرف چهار روز اعلامیه کتبی خود را به رئیس موقت سنا و رئیس مجلس نمایندگان ارسال کنند مبنی بر اینکه رئیس جمهور قادر به انجام اختیارات و وظایف ریاست جمهوری خود نیست. در این صورت، کنگره در صورت عدم تشکیل جلسه، ظرف چهل و هشت ساعت برای این منظور تشکیل جلسه می‌دهد و در این مورد تصمیم می‌گیرد. اگر کنگره، ظرف بیست و یک روز پس از دریافت اعلامیه کتبی اخیر، یا اگر کنگره جلسه نداشته باشد، ظرف بیست و یک روز پس از الزام کنگره به تشکیل جلسه، با دو سوم آرای هر دو مجلس تشخیص دهد که رئیس جمهور قادر به انجام اختیارات و وظایف ریاست جمهوری خود نیست، معاون رئیس جمهور به عنوان کفیل ریاست جمهوری به انجام همان وظایف ادامه خواهد داد. در غیر این صورت، رئیس جمهور اختیارات و وظایف ریاست جمهوری خود را از سر خواهد گرفت.

اصلاحیه بیست و ششم: حق رأی در هجده سالگی

تصویب شده توسط کنگره در ۲۳ مارس ۱۹۷۱. تصویب شده در ۱ ژوئیه ۱۹۷۱.

توجه: بخش ۲ اصلاحیه ۱۴ قانون اساسی توسط بخش ۱ اصلاحیه بیست و ششم اصلاح شد.

بخش ۱.

حق رأی شهروندان ایالات متحده که هجده سال یا بیشتر سن دارند، توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی به دلیل سن، سلب یا محدود نمی‌شود.

بخش ۲.

کنگره از طریق وضع قوانین مناسب، اختیار اجرای این اصل را خواهد داشت.

اصلاحیه بیست و هفتم: حقوق کنگره

در ابتدا در ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۹ پیشنهاد شد. در ۷ مه ۱۹۹۲ تصویب شد.

هیچ قانونی که میزان حقوق و مزایای خدمات سناتورها و نمایندگان را تغییر دهد، تا زمانی که انتخابات نمایندگان انجام نشده باشد، لازم‌الاجرا نخواهد بود.

اگر در این ترجمه خطایی یافتید، لطفاً با editor@masscivics.com تماس بگیرید.

If you find any errors in this translation, please contact editor@masscivics.com.

MassCivics last checked this page on November 16, 2026.

Sources

  • Federal government: National Archives, The Constitution of the United States: A Transcription, as of September 17, 1787.